بیش از یک ماه بعد ، خانواده ای که همه چیز را از دست داده اند ، هنوز بی خانمان هستند


اسکار گومز یک ورق کاغذ را در زیرزمین بالای یک پست چراغ در کوئینز دید.

در سال 2011 ، او ، خواهرش و دختر 10 ساله اش ، لیسی ، به دنبال آپارتمانی بودند که به رشد گومز کمک کند. این سه نفر به همراه دیگر اعضای خانواده در خانه ای اجاره ای در وودساید زندگی می کردند. اما صاحب آن ملک را می فروخت و می خواست آنها را بیرون ببرد.

جستجوی مکانی جدید برای زندگی ناامید کننده بود. ورودهای بدون سند اخیر به ندرت توسط صاحبخانه ها اجاره داده می شود. اما صاحب آپارتمان زیرزمین با اسناد نسبتاً کمی از آنها استقبال کرد ، احتمالاً به این دلیل که با کد مطابقت نداشت. سقف ها بسیار کم بود. نور طبیعی و تهویه کافی نبود. آنها برای زندگی باید توصیه ای از صاحبخانه قبلی و سند محل کار دریافت می کردند.

گومز اتاقی با پنجره کوچک جلوی آپارتمان به اندازه یک دوقلو داشت. لیسی و مادرش در یک اتاق بدون پنجره در مرکز بودند. راهروی کوچکی که بین اتاق خواب ها قرار دارد ، دو برابر آشپزخانه شده است. هوا تنگ و تاریک بود ، اما با پرداخت 1250 دلار در ماه ، آنها می توانستند هزینه آن را بپردازند.

گومز گفت: “این یک تغییر چشمگیر بود. ما فضای بزرگی داشتیم. ما یک اتاق ناهار خوری بزرگ ، یک اتاق نشیمن ، یک حمام بزرگ داشتیم.” “سپس رفتن به یک آپارتمان کوچک سخت بود.”

سالها بعد ، اعضای خانواده به زیرزمین و سپس به آپارتمان طبقه اول در بالا نقل مکان کردند. در مجموع ، 15 نفر ، از جمله چهار برادر دیگر گومز ، شرکا و فرزندان آنها ، خانه را در وودساید ، هزاران مایل از گوئررو ، مکزیک ، جایی که گومز در آن بزرگ شده بود ، صدا کردند.

با هم ، آنها مشاغل مورد نیاز برای اقتصاد شهر نیویورک هستند – یک کارگر ساختمانی ، یک پرستار بچه ، یک خانه دار. گومز و دو برادر دیگر قفسه هایی در سوپر مارکت نگه داشته اند. و با این حال ، اعضای خانواده همیشه برای آشپزی ، نظافت و سرگرمی فرزندان خود آنجا بودند.

سپس باران بارید. در هنگام بارندگی شدید ، گاهی اوقات یک یا دو اینچ آب در برخی از قسمتهای زیرزمین تجمع می یابد. معمولاً ، خانواده وسایل خود را از روی زمین برداشته و شروع به نظافت می کنند.

این آخرین باری است که بقایای طوفان آیدا به طرز وحشیانه ای به شهر برخورد کرد و همه رکوردها را شکست. باران بیش از سه اینچ در اینچ بارید و آپارتمان زیرزمین آنها و همه چیز را در آن ویران کرد. اکنون ، بیش از یک ماه بعد ، گومز و خانواده اش هنوز در جستجوی مکانی برای زندگی هستند و در خانه غیرقانونی دیگری در زیرزمین به دنبال چیز دیگری هستند. اما بدون وضعیت قانونی ، حساب های بانکی و خطوط اعتباری ، آنها ممکن است چاره دیگری نداشته باشند.

خانواده گومز در سال 2011 به زیرزمینی در وودساید نقل مکان کردند.

خانواده گومز در سال 2011 به زیرزمینی در وودساید نقل مکان کردند.

گلوله

خانواده گومز در سال 2011 به زیرزمینی در وودساید نقل مکان کردند.

اسکات هاینس / گوتامیست

ویویر پارا کانتارلا ، “زندگی برای قصه گفتن”

در روز سقوط آیدا ، گومز در آپارتمان زیرزمین خود ایستاده بود – یک دستمال تمیز در دست داشت – فاضلاب و سایر وسایل لوله کشی که از توالت بیرون می آمد. به زودی او زانوی خود را در آب عمیق دید که به سرعت بالا می رود. او با خروج از تمیز کردن ، برادرزاده های 10 ماهه و 9 ساله خود را بیدار کرد و آنها را به محل امن در آپارتمان بالا برد. چند دقیقه بعد ، او اشیاء با ارزش – گذرنامه و سایر اسناد را پس انداز کرد – اما در این زمان آب تقریبا به سقف رسیده بود.

گومز گفت: “ما دیدیم که رویاهای ما ناپدید شده اند. این چیزی است که سالها طول می کشد تا کار کنیم. ما همه چیز را از دست داده ایم.” من یک مرد با ایمان هستم و بارها از خدا خواسته ام که چنین اتفاقی برای ما نیفتد. “

با این حال ، او خانواده خود را در لیست افراد شاد قرار می دهد. در طرف دیگر بزرگراه بروکلین-کوئینز ، یک خانواده سه نفره ، از جمله یک کودک نوپا ، در خانه خود غرق شدند ، هشت نفر در آن شب در آپارتمان های زیرزمین ، که اکثر آنها خانه های غیرقانونی بودند ، جان خود را از دست دادند. اگر گومز در طوفان خواب بود ، او ، خواهرزاده ها و خواهرزاده اش را به لیست مرگ شهر اضافه می کرد.

گومز گفت: “ما باید خدا را برای بقای خود شکر کنیم ،” سپس گابریل گارسیا مارکز ، رمان نویس را به عبارت دیگر گفت. وی گفت: آنها زندگی نکردند تا داستان بگویند. “

مگس های میوه ای که زیرزمین گندیده را گرفته بودند ، حالا به طبقه بالا حرکت کرده بودند.

مگس های میوه ای که زیرزمین گندیده را گرفته بودند ، حالا به طبقه بالا حرکت کرده بودند.

گلوله

مگس های میوه ای که زیرزمین گندیده را گرفته بودند ، حالا به طبقه بالا حرکت کرده بودند.

اسکات هاینس / گوتامیست

طوفان و پیامدهای آن بار دیگر توجه را به مشکلی جلب کرد که قانونگذاران مدتهاست از حل آن عاجزند. تعداد نیویورکی هایی که در آپارتمان های زیرزمینی غیرقانونی زندگی می کنند 100000 نفر تخمین زده می شود ، اما گروه های حامی برآورد می کنند که این تعداد می تواند دو برابر بیشتر باشد. اطلاعات رسمی یا اطلاعات جمعیتی در دست نیست.

اما صاحبخانه ها می گویند که یک موضوع مشترک بین ساکنان زیرزمین می بینند.

آنتا سیچاران ، مدیر اجرایی شرکت توسعه جامعه چها ، می گوید: “آنها بیشتر مهاجر هستند ، بیشتر خانواده های ترکیبی هستند. آنها کارگران اصلی هستند. آنها کمترین حقوق را دریافت می کنند.” آپارتمان “

یک ماه بعد ، شهردار بیل دی بلاسیو طرحی را تدوین کرد که فکر می کرد با ارسال اطلاعیه ای به ساکنان زیرزمین برای کمک و تخلیه ، از پیامدهای فاجعه بار سیل ویرانگر جلوگیری می کند. قبل از فصل طوفانی سال آینده ، مدیریت اورژانس شهر باید با گروه های اجتماعی برای تهیه فهرستی از آپارتمان های زیرزمینی همکاری کند.

به گفته مقامات ، اگر راه حل طولانی مدت برای ترمیم خسارت های آتی به مناطق سیل زده مستلزم سرمایه گذاری بالغ بر 100 میلیارد دلار برای ارتقاء سیستم فاضلاب باشد ، اگر شهر بدون بودجه فدرال زیاد نتواند هزینه آن را تامین کند. تلاش های قبلی برای تدوین مسکن زیرزمین پس از متوقف شدن بودجه شهر در سال گذشته و زمانی که همه گیری COVID-19 متوقف شد ، شکست خورد.

دی بلاسیو همچنین تأکید کرد که با توجه به بحران مسکن ارزان قیمت در شهر ، برای تسریع در اجرای مسکن غیرقانونی به آژانس های شهری فشار نخواهد آورد.

“من فکر نمی کنم این درست باشد که بگوییم کسی زندگی نمی کند [illegal basement apartments] د بلاسیو اندکی پس از طوفان در کنفرانس مطبوعاتی گفت: “من نمی دانم همه افرادی که به سرپناه احتیاج دارند کجا خواهند بود.” “البته ، مردم باید در امنیت باشند. این مشکل واقعا مشکل است. ”

یک ماه بعد ، خانواده گومز به دنبال مکانی برای زندگی هستند.

یک ماه بعد ، خانواده گومز به دنبال مکانی برای زندگی هستند.

گلوله

یک ماه بعد ، خانواده گومز به دنبال مکانی برای زندگی هستند.

اسکات هاینس / گوتامیست

“ما فقط به خانه نیاز داریم”

بیش از یک ماه پس از وقوع سیل ، اقلامی که می توانستند از آپارتمان زیرزمین خانواده گومز نجات داده شوند ، هنوز روی خانه انباشته شده و با یک پارچه برزنتی آبی پوشانده شده است. زندگی خطرناک است.

گومز از آژانس فدرال مدیریت اضطراری درخواست کمک کرد زیرا فرزندانش شهروند ایالات متحده هستند ، اما او همچنان در انتظار تأیید بودجه است. در همین حال ، او ، خواهر و دخترش لیسی ، با خانواده اش در آپارتمانی در بالای خانه سیل زده اش می خوابند. در حال حاضر ده نفر در آپارتمان سه نفره زندگی می کنند. بقیه که در زیرزمین زندگی می کردند پراکنده شدند و با خانواده بزرگ خود در جاهای دیگر در کوئینز اقامت کردند.

خانواده به مدت دو هفته بدون پخت گاز و آب گرم رفتند. پشه های میوه که ابتدا از قالب روی دیوارهای زیرزمین بیرون کشیده شده بودند ، اکنون به طبقه بالا حرکت کرده اند.

چند شب در هفته ، گومز پس از انجام وظیفه در سوپر مارکت ، گروهی از دوستان خود را به تمرین رقص های سنتی محلی مکزیک می رساند و برای دختر دوستش آماده می شود. Quinceañeraبه لیتزی ، اکنون 19 ساله ، اولین سال کالج خود را به عنوان دانشجوی نیمه وقت آغاز کرد.

"ما فقط به یک خانه نیاز داریم ،" گفت لیسی گوتیرز 19 ساله.

گلوله

لیسی گفت: “این بسیار استرس زا است زیرا شما می گویید:” اوه ، من خانه ای ندارم که به آنجا بروم و من تکالیف خود را بی سر و صدا انجام می دهم. “

او گفت: “ما فقط به یک خانه نیاز داریم.” اما هیچ کس در خانواده نمی تواند زندگی در زیرزمین را تصور کند.

گومز گفت: “ترس وجود دارد ، اضطراب وجود دارد ، عدم اطمینان وجود دارد.” “وقتی باران شروع می شود نمی توانید بخوابید.”

اما درست مانند یک دهه پیش – وقتی اولین بار جزوه آپارتمانی را دید که اکنون در حال ترک آن است – جستجوی خانه جدید موانع متعددی ایجاد می کند. در هفته های اخیر ، سایر اعضای خانه توسط صاحبخانه ها بازگردانده شده اند. گومز معتقد است که به دلیل وضعیت مهاجرت مورد تبعیض قرار می گیرند.

او می گوید: “اگر شما شهروند یا مقیم قانونی نیستید ، اجاره آپارتمان در یک ساختمان بسیار دشوار است.” به نظر می رسید که مهاجران از دریافت یک خانه مناسب و معقول منع شده اند. »

دیدگاهتان را بنویسید