غلبه بر موانع حمل و نقل فعال


مردی با ژاکت قرمز در حال دوچرخه سواری با کوله پشتی

حمل و نقل فعال مزایای زیست محیطی ، بهداشتی و اقتصادی قابل توجهی را به همراه دارد. ترویج انواع وسایل حمل و نقل هنگام پیاده روی ، دوچرخه سواری ، دسترسی به ویلچر یا دسترسی به ویلچر می تواند فعالیت بدنی را افزایش داده ، منافع اقتصادی را برای مردم و جامعه به ارمغان آورد و نقش مهمی در کاهش آلودگی هوا ایفا کند.

در برخی مناطق ، حمل و نقل فعال می تواند به طور کامل جایگزین وسایل نقلیه شود. به طور معمول ، ورزش را می توان با اتومبیل یا حمل و نقل عمومی ترکیب کرد تا جایگزین قطعات سفر شود. با این حال ، مشارکت در حمل و نقل فعال بین جوامع شهری ، حومه ای و روستایی بسیار متفاوت است. این تنوع به دلیل موانع شخصی ، محیطی و فرهنگی است که از پذیرش حمل و نقل فعال جلوگیری می کند. تشویق مردم به استفاده از روشهای حمل و نقل فعال مستلزم شناسایی و غلبه بر این موانع است.

یکی از موانع حمل و نقل فعال ، در دسترس بودن منابع و زیرساخت ها در جامعه برای تحقق آن است. به عنوان مثال ، شاخص آمادگی جسمانی آمریکا شامل امتیاز پیاده روی است که بر اساس میزان تمرین و تمرینات پیاده بر خلاف نیازهای یک ماشین استوار است. شهرهای بزرگتر پیاده روی بیشتری نسبت به شهرهای کوچکتر با دسترسی کمتر به پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری و حمل و نقل عمومی دارند.

سایر عواملی که بر تصمیم پیاده روی و دوچرخه سواری تأثیر می گذارد شامل راحتی و شرایط پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری ، جاده های چند خطی و حمل و نقل عمومی است. همچنین در دسترس بودن پارکینگ دوچرخه و محل انبار ، محل تعویض لباس و دوش بعد از پیاده روی از موانع مهم هستند. داشتن این منابع می تواند شما را در مورد حمل و نقل یا پیاده روی تصمیم بگیرد.

مانع دیگر در برابر حمل و نقل فعال ، امنیت واقعی و ملموس است. در برخی از شهرها ، زیرساخت ها و فرهنگ آن را برای عابران پیاده و دوچرخه سواران ایمن تر می کند ، بنابراین مرگ و میر عابران پیاده کمتر است و افراد و خانواده ها بیشتر در حال فعالیت هستند. عابران پیاده ، مسیرهای دوچرخه سواری ، گذرگاه های امن خیابان ها و اجتماعاتی که نور کافی ندارند قطعاً مشارکت در حمل و نقل فعال را کاهش می دهند. همچنین ، از آنجا که “ایمنی اعداد” وجود دارد ، مکانهایی که پیاده روی و دوچرخه سواری در آنها مکرر است ایمن تر هستند زیرا رانندگان بیشتر از حضور آنها آگاه هستند. وقتی دوچرخه سواران و عابران پیاده کمتر دیده می شوند ، رانندگان ممکن است مراقب نباشند ، این امر ایمنی را بیشتر نگران می کند.

فرهنگ عمومی می تواند مانعی برای حمل و نقل فعال باشد. در مناطقی که حمل و نقل فعال و استفاده از وسایل نقلیه عمومی متداول است ، مردم بیشتر احتمال دارد خودروی خود را در خانه بگذارند و کار کنند یا پیاده یا با دوچرخه استراحت کنند. متأسفانه بسیاری از مردم به دلیل نبود زیرساخت در جامعه خود یا نگرش شهروندان از حمل و نقل فعال پشتیبانی نمی کنند. تقریباً تعداد کمی از افراد عادت حمل و نقل فعال را آغاز یا حفظ می کنند در صورتی که از طریق هنجارها یا خط مشی های جامعه به طور گسترده پذیرفته نشده و مورد حمایت قرار نگیرد.

عوامل شخصی نیز می توانند یک عامل محدود کننده باشند. اعتقاد افراد به منافع سلامتی ، محیطی و اقتصادی می تواند بر تصمیم او برای مشارکت در حمل و نقل فعال تأثیر بگذارد. زمان اضافی برای پیاده روی یا دوچرخه سواری به جای رانندگی نیز یک مانع است ، اما شایان ذکر است که اکثر مردم زمان لازم برای سفر فعال را بیش از حد ارزیابی می کنند. آمادگی جسمانی و توانایی پیاده روی در مسافت های طولانی پیاده یا دوچرخه نیز می تواند نگران کننده باشد ، به ویژه اگر تپه هایی در جاده وجود داشته باشد. ترکیب پیاده روی با وسایل نقلیه عمومی در سفرهای طولانی یا استفاده از دوچرخه کمکی برقی ، شدت را کاهش داده و لذت بخش تر می شود. در حالی که حمل و نقل فعال تقریباً ارزانتر از رانندگی با ماشین است ، هزینه دوچرخه و سایر تجهیزات می تواند مانع از کار برخی افراد شود. مشوق های مالی برای اشتراک دوچرخه و خرید دوچرخه می تواند این نگرانی را برطرف کند. در نهایت ، آب و هوا می تواند مهم باشد. آب و هوای گرم ، سرد یا بارانی می تواند حمل و نقل فعال را به ویژه در لباس های حرفه ای به میزان قابل توجهی محدود کند.

بسیاری از این موانع را می توان با استفاده از مزایای سفر فعال ، در دسترس بودن زیرساخت ها ، منابع پیاده روی و دوچرخه سواری و نکاتی درباره ایمن تر و راحت تر حمل و نقل فعال برطرف کرد. حمایت از تغییر در سیاست و محیط می تواند به عنوان یک اقدام کلیدی مثر باشد. آموزش قوانین و ایمنی تردد به رانندگان ، عابران پیاده و دوچرخه سواران به تغییر فرهنگ کمک می کند. از طریق فعالیت های عمومی “خیابان باز” ، حمل و نقل عمومی ، پیاده روی و دوچرخه سواری قابل مشاهده است ، آگاهی را افزایش داده و تردد فعال را عادی می کند. در نهایت ، گسترش دسترسی به حمل و نقل فعال می تواند جوامع را عادلانه تر ، سالم تر و از نظر اقتصادی سالم تر کند.

نویسنده: برایان بی پار ، ffd ، FACSM ، ACSM-CEP ، دانشگاه کارولینای جنوبی آیکن

دیدگاهتان را بنویسید